Schuld en schaamte als je verlaat of verlaten wordt

Het is de schaamte die ik voel. Een diepe schaamte dat het mij niet is gelukt om mijn relatie goed te houden. Ik schaam me dat ik kennelijk niet de moeite waard was om bij te willen blijven. Ik schaam me dat ik ondanks alles wat mij is aangedaan nog van hem houd en dat ik dat niet hardop durf te zeggen. Het is de schaamte die ik voel over de blijk uit mijn omgeving als ik ze tegenkom in het dorp.

Ze vraagt me of ik dat begrijp, “want”  zegt ze “dat doen weinigen” . Ze loopt tegen een muur van onbegrip op wanneer ze probeert uit te leggen wat haar schaamte inhoudt. “maar jij hoeft je toch niet te schamen? Als er al iemand zich zou moeten schamen is hij dat. Alsof het jouw schuld is…”

Ik voel me schuldig omdat ik niet op tijd heb gezien dat onze relatie begon af te brokkelen. ik heb daardoor iets nagelaten. Ik was niet actief schuldig maar wel passief. Gewoon door HET gepsrek hierover niet aan te hoeven gaan. Vooral ’s nachts worstel ik met de “waarom” vraag. Ik schaam me dat ik niet meer bij hem hoor, dat we geen wij meer zijn. Ik wil geen gescheiden vrouw zijn. Maar ik ben haar wel geworden.

Schuld en schaamte zijn sociale en morele emoties. Schaamte is een lastige emotie, hij haakt aan bij iets van jezelf dat je liever niet onder ogen wilt zien. Schuldgevoel haakt meer aan bij het gevoel dat je iets anders had kunnen doen dan je hebt gedaan.

Het zijn vooral lastige emoties omdat ze je zelfbeeld aantasten en je er zo moeilijk vanaf komt. Schuld en schaamtegevoelens houden je dusdanig in de greep dat ze je klem kunnen zetten. het zijn gevoelens waar mensen niet trots op zijn en liever niet mee te koop lopen. deze gevoelens kunnen ook eenzaam maken. Deze gevoelens kunnen ons dusdanig blokkeren dat we er letterlijk en figuurlijk in vastlopen. om verder te kunnen zullen we eerst bij onze schuld- en schaamtegevoelens moeten aankomen. We dienen ze hardop te benoemen, onder ogen te zien en aan te durven raken. Pas dan kunnen we de volgende stap zetten.

Ik vraag hem of hij deze schaamte herkent en daar iets over zou willen zeggen. “Jazeker herken ik schaamte. Ik ben de dader, de aanstichter van deze ellende. Ik schaam me dat ik haar niet kan troosten, want ik heb schuld aan haar pijn. Ik voel me schuldig dat ik niet meer bij haar terugkom. Ik kijk niet terug op een slecht huwelijk. Dat wat ik soms miste had ik als een kwestie van “geen enkele relatie is perfect” geaccepteerd. Ik schaam me dat ik dat niet eerder aan haar heb laten weten, dat ik haar de worsteling met mijzelf, diep van binnen,  niet aan haar heb durven tonen. Ik heb haar en onze kinderen geen pijn en verdriet  willen doen. Maar ondertussen heb ik dat wel gedaan en dat spijt me. Het spijt me dat het zo is gelopen, dat ik haar heb gekwetst. Misschien was ik gewoon een egoïstische lamzak die zichzelf uit de wind heeft gehouden. Die het beestje niet bij naam durfde te noemen. Ik krijg dat voor mezelf niet helder en dat bezorgt me slechte nachten”.

Er valt een stilte maar geen stilte die beklemt. Het is eerder een stilte die begrip, zachtheid en ruimte genereert. De wederzijdse schaamte kan worden aangekeken en mag er zijn. Er hoeft even niks te worden opgelost. Niet uit onwil en zelfs niet uit onmacht maar omdat het is zoals het is. De ander is gekend in de intimiteit van het diepe gevoel, er is weer sprake van verbinding tussen beide.

Gastblog van Tineke Rodenburg, schipaanpak.nl

7 tips om respectvol te scheiden

Vul hieronder je e-mailadres in en ontvang het e-book “7 tips om respectvol te scheiden” direct in je inbox!

WIL JIJ JE MISLUKTE RELATIE VERANDEREN IN EEN SUCCESVOLLE SCHEIDING?

Vul hieronder je e-mailadres in en ontvang het e-book “Echtscheidingen in het algemeen” direct in je inbox!